|
 |
TRANKIEL |
GRONINGEN－JAPAN |
|
GEKETENDE DEMOCRATIE, DOOR HANS VAN DER LUGT
Oud-inwoner Ter Apel, Dolf van Graas, over dit opzienbarend boek |
Hij raakte gefascineerd door Japan, met als een eerste gevolg dat hij het
land veelvuldig bereisde en daarbij een ware schat aan ervaringen opdeed.
Zelf heeft de oud-inwoner van Ter Apel hierover ge-schreven:
In 1982 begon ik in lange, langzame reizen met een veel te zware rugzak vol met boeken, Japan, vaak met de benenwagen, te verkennen. Ik had nooit de fantasie er nog eens te wonen, laat staan met een Japanse te trouwen.
Echter ook bij hem sloeg de liefde toe op een wijze die slechts voorbehouden schijnt te zijn aan dat ene wonderlijke en tegelijkertijd zo overheerlijk gevoel. Fumika veroverde Dolf zijn hart.
Ze gaven elkaar het jawoord, vestigden zich in Amsterdam en vervolgens
in Ter Apel. Door Dolf als waar paradijs bestempeld.
Het was hier dat een mogelijke emigratie naar Japan steeds vastere vorm
begon aan te nemen, met als uiteindelijk resultaat dat in 2005 de stap
daadwerkelijk werd genomen. Dolf zegt over het afscheid:
We hadden een groot afscheidsfeest, de laatste week in Ter Apel, Zuid Groningen. Buren hielpen ons door partytenten te lenen en op te zetten, zij brachten stoelen en plotseling was er een microfoon. Bezoekers hadden speeches en zongen. Onze huisdokter kwam, evenals het hoofd van de brandweer. We waren enkele weken eerder geïnterviewd voor de krant. Tranen vloeiden. Op sommige momenten wenste ik in het geheim, stiekem weggeglipt te zijn. Maar ik moet bekennen, het was een rijke dag vol met emoties. Het weer was top. Enkele weken nadat wij in Japan waren aangekomen kregen we 2 cd-roms met opnamen van ons partijtje. Alle twee konden we niet met droge ogen kijken.
Het ene paradijs voor het ander? In Japan werd, in Sakawa, op voormalige rijstvelden een prachtig, bekroond huis gebouwd. Volledig passend in het bergachtig landschap. Als het ware er in verdwijnend en omgeven door een rijke natuur.
| Het bekroonde landhuis in mooi Sakawa |
Wordt vervolgd
 |
RECENSIE:
GEKETENDE DEMOCRATIE ( 2008 )
|
|
Na aanvankelijke scepsis -alweer een boekje over Japan…(zucht..) - vind
ik dit boek overtuigend, royaal informatief en verhelderend. Van der Lugt
toont kennis van zaken, schrijft smakelijk in be-grijpelijke taal en veegt
met een grote diversiteit aan feiten vele vloeren aan met ‘Japan’. ‘Smakelijk’
houdt ook in dat hij soms analyses miniseert en dan wel zeer kort door
de bocht gaat, alsmede po-pulisme hanteert in zijn beschrijvingen annex
commentaren.
Mijn echtgenote merkte op, dat het vrouwengezicht op de cover ‘Chinees’ is, haar make-up incluis, en dat haar opgeheven vinger voor haar mond, rustend op twee gevouwen handen ook niet ‘Japans’ is. Soit.
'Japan' blijkt een land met structurele corruptie, een onverbeterlijk opportunisme ook, de politiek voorop, maar onder meer de politie maakt eveneens bekwaam vuile handen. Dit zijn slechts twee van vele velden meer. Het land telt talloze clusters of 'kartels', gesloten groepen, die rigide en zonder enig mededogen over hun belangen waken; voorbeelden zijn de medische wereld, justitie, pers, [doortrapte] bureaucraten en wederom politie en de gemankeerde politiek. Gesystematiseerde onzin blijkt een nationale sport, wanneer regelgeving en motieven voor gedrag al 'verantwoord' worden. Het nationale klimaat bevat ruimschoots inertie, vrees, inefficiëntie, oneerlijkheid en onrechtvaardigheid. Net als de grote mondiale religies hebben Japan haar polyfone, overjarige fantasmen al decennia - wat zeg ik: al eeuwen lang! - bestaansrecht, curieus en cynisch genoeg. Het pathologisch karakter ervan wordt behendig genegeerd.
'Japan', getypeerd als 'grote religie', doet niet onder voor zijns gelijken
in termen van verspilling, ongebreidelde machtuitoefening op alles en iedereen,
repressie, leugens en halve waarheden, machi-naties, willekeur, uitbuiting,
onverantwoordelijkheden, gekten, onbetrouwbaarheid en incompetentie. Japan
blijkt een stelsel van stutten. Alom aanwezig ook -het past precies- is
vanzelfsprekende min-achting of beter nog: structurele onverschilligheid
voor burgers door bestuurders, burgers, die overig-ens wel de vele rekeningen
betalen. Behalve betalen springen ze ook van daken en balkons, hangen zich
thuis of in bossen op, zetten hun huis met gezinsleden en al in vuur en
vlam, of - nieuwe vondst - vergassen zich in kleine groepjes in een secuur
afgeplakte auto met koolmonoxide; een ruime 30.000 mensen per jaar.
Dit alles en veel meer schrijnends vindt plaats onder een grote glazen
stolp, die transparant genoeg is om van buiten naar binnen te kijken. 'Japan'
blijkt een vreemdeling, een gajin, te zijn op deze planeet; niet van deze
wereld.
Een moreel oordeel, evenals een sterke verontwaardiging, dringt zich spontaan
op. Maarten Toonder laat Olie B. Bommel in enigszins vergelijkbare gevallen
zeggen: "Tom Poes, doe wat !" [Tom Poes:... "H'm.."]
De schaamteloze en beschamende gedragingen van bestuurders en 'autoriteiten', bizarre ideeën-stelsels: van der Lugt stelt ze in zijn opiniërende, journalistieke opstellen redelijk grondig aan de kaak. Hij krijgt daarvoor krediet wanneer hij zich af en toe schurkt tegen een belerende opstelling.
Er wordt regelmatig wat afgelachen over 'Belgische [of Italiaanse] toestanden',
maar na lezing van dit boekje vallen België en Italië als 'kleuters' weg
en vraag ik mij af, is Japan een bananenrepubliek ?
Japan is in ieder geval een ideaal land voor parasitaire politici en leden van een aantal andere kartels.
Zou er zo'n boek over Nederland te schrijven zijn ?
Beter maar niet lezen door diegenen, die sympathie voelen of romantische gevoelens hebben voor Japan.
Na lezing van deze incomplete verzameling, ontluisterende feiten over machinaties, onkunde en extreme verspillingen, is deze reeks met gewone polderlogica niet te bevatten.
Dolf van Graas
12 01 2009.
|
|
|
HANS VAN DER LUGT
|
|
 |
|
Hans van der Lugt doet in zijn boek, dat zeker onder Japanners stof zal
doen opwaaien, verslag van zijn tien jaar correspondentschap voor NRC Handelsblad.
Een periode waarin hij sprak met politici, activisten en.....met de man
in de straat. Als onderhandelaar namens The Foreign Correspondents’ Club met zowel het ministerie van Buitenlandse Zaken als mede het keizerlijk
hof over zaken als toegang voor buitenland-se journalisten kreeg hij ook
de gelegenheid om zich een breder beeld te kunnen vormen van een overheid
die al te graag vanachter hermetisch gesloten deuren werkt.
Hans van der Lugt is tevens te bewonderen als jour-nalist Jan Joosten in
de film Confessions of a Dog van Gen Takahashi, die reeds in een aantal kleinere film-huizen was te zien en zijn première zal beleven op 24 januari in Tokio, Osaka en Nagoya. |
|
Een film die inslaat als de bekende bom, want voor het eerst wordt in Japan de soms onfrisse praktijken van de politie belicht. Met als een van de hoogtepunten: de pers-conferentie waarin de politiemisdaad naar buiten wordt gebracht.
|
|
|
|
|
| Naar het artikel: SAKAWA |
 |
© 2009 Trankiel
|
|
|
|
