ZIE OOK:
DEEL 1
Intro
Economie
Studie
DEEL 2
Kunst &
Cultuur
Uitwisseling
Dolf van Graas
vanuit Japan |
Delfzijl - Shunan-City
In de relatie zoals die, sinds 22 mei 1990, officieel bestaat tussen Shunan
City en Delfzijl, spelen jongeren uit beide steden een vooraanstaande rol.
Het is een van de resultaten die het gevolg waren van het bezoek dat, in
1995, aan de Japanse zusterstad werd gebracht door de Boerenkapel van muziekvereniging Koningin Wilhelmina uit Farmsum. Met name de voorzitter van deze vereniging, de heer Johannes
Swart, heeft zich daarna ingezet om de jeugd erbij te betrekken. Iets dat
geleid heeft tot reeds een groot aantal wederzijdse bezoeken.
Op 23 juli 2007 vertrok uit Delfzijl een ploeg, bestaande uit vier jongens
en vijf meiden, voor een verblijf van een week bij gastgezinnen in Shunan
City. In het voor hen samengestelde programma is er ruim aandacht voor
de Japanse cultuur. Daaronder valt zeker ook het verblijf bij het gastgezin,
want een nog betere mogelijkheid om die andere levenswijze te leren kennen
is er eigenlijk niet.
Op de laatste dag van het verblijf werd een bezoek gebracht aan Hiroshima. In het verslag, zoals dat dagelijks verscheen op de site van de muziekvereniging, staat hierover:
Na een voortreffelijke lunch in het Hiroshima hotel ging het te voet naar
het Memorial Peace Museum. Het bezoek aan het museum maakte veel indruk en heeft velen aan het denken
gezet.
Wij spraken met twee van de jongeren en tekenden het volgende op..
Robbert Bosscher
De een na laatste dag gingen we naar Hiroshima. We kregen een foldertje met daarin foto's van de mooiste stad die ik ooit heb gezien. Vriendelijk, vrolijk en een erg open uitstraling. We waren vrolijk. Natuurlijk wisten we waarom we er heen gingen. Maar zoveel indrukwekkender als een ander oorlogsmuseum kon het toch ook weer niet zijn?
Bij het eerste monument, het enig overgebleven gebouw uit die tijd, begon die mening al barsten te vertonen. Maar toch, dit hadden we wel eens eerder gezien. Maar in het museum bleef van die onbevangenheid niets over. In zaal 1 wordt verteld hoe de stad zich voor de oorlog ontwikkelde, hoe de mensen er leefden en hoe aan dit alles door die ene bom een abrupt einde kwam. Iedereen liep er vol ongeloof rond.
De rest van het museum is een lange gang vol met persoonlijke verhalen en foto's, zoveel persoonlijk leed dat je het bijna kon voelen. Al die doden, al dat leed. Al dat leed dat nog steeds voortduurt... Het meest aangrijpende verhaal vond ik dat van Sadako Sasaki. Ze was 2 toen de bom viel, vanaf dat moment wordt haar leven beschreven. Van gezonde peuter tot een vaste waarde in het sportteam van haar school. Tot op haar 12e leukemie werd geconstateerd. Volgens een mythe zal na het vouwen van 1000 kraanvogels een wens uitkomen. In haar ziekbed heeft ze er veel meer gevouwen. Allemaal beschreven met de wens om beter te worden. Het mocht niet baten. Acht maanden later overleed ze op 12 jarige leeftijd.... Haar dood was de aanleiding voor het oprichten van het 'Children Peace Monument.' Het beeld toont een mens en een kraanvogel. Jaarlijks worden er vele duizenden kraanvogels naar het monument opgestuurd.
Het was zeker geen leuk bezoek. Maar ik ben nog nooit zo blij geweest een museum te hebben gezien. Een museum dat eigenlijk door elke bewoner van deze planeet een keer zou moeten worden bezocht. Hier wordt duidelijk dat een atoombom,welk ander bombardement dan ook, niet het land of zijn leiders straft, maar de mensen, doodgewone mensen die niets anders zijn dan wij
| "Let no more children fall victim to an atomic bombing." |
Janemieke van der Waal
Na een fotosessie, gekleed in kimono's, was het tijd voor de theeceremonie. Ik had al heel
veel mensen hierover gehoord, en mijn conclusie was bij voorbaat al: Niet lekker. Nadat ik het had geproefd was die mening nog steeds niet veranderd. Het is echt niet lekker!
Na twee uur te hebben geshopt, gekleed in kimono, deden we mee aan het Sunfestival. Hier kwam ik nog een Japanse vriendin van m'n zus tegen. Dat was wel heel
grappig.
En aan het eind, op naar het andere gastgezin!
Met dit gezin ging ik gelijk zondags vissen. Daarna bezochten we nog een aantal tempels. Deze waren heel mooi.
Zie ook: Japan in Delfzijl - 1 en 2
| Dolf van Graas vanuit Japan |
Hij raakte gefascineerd door Japan met als een eerste gevolg dat hij het land veelvuldig bereisde en daarbij een ware schat aan ervaringen opdeed. Zelf heeft de oud-inwoner van Ter Apel hierover geschreven:
In 1982 begon ik in lange, langzame reizen met een veel te zware rugzak vol met boeken, Japan, vaak met de benenwagen, te verkennen. Ik had nooit de fantasie er nog eens te wonen, laat staan met een Japanse te trouwen.
>> naar overzicht artikelen door Dolf van Graas
 |
| Het huis van Dolf en zijn Fumika te Sakawa |
© 2008-2009 Trankiel
|
|
