TRANKIEL　　GRONINGEN－JAPAN REACTIES VANUIT SHUNAN CITY OP HET BEZOEK AAN DELFZIJL Mamoru Sasamura Publiciteit: Shunan Children's Choir De uitnodiging om in de periode van 21 tot en met 27 augustus tijdens DelfSail 2009 op te treden in zusterstad Delfzijl hield voor het Shunan Children's Choir in dat er dagelijks een voorstelling moest worden gegeven. Een overvol programma dus, maar gelukkig verkeerde iedereen in goede gezondheid en kon er naast het optreden ook nog eens worden genoten van vele activiteiten. Tevens gaf het ons de gelegenheid om via het contact met een groot aantal inwoners van Delfzijl de vriendschapsband tussen beide steden te verstevigen. De 23 leden van het koor – afkomstig van basis- en middelbare scholen – kwamen na een lange reis van 20 uur vermoeid aan in Amsterdam. Echter nadat ze zich eenmaal in hun kooruniform hadden gestoken en Delfzijl binnenreden, werd de stemming opperbest. De vermoeidheid verdween zelfs in het geheel bij het zien van de Japanse vlag buiten het gebouw waar velen zich ter verwelkoming hadden verzameld. Wij danken zowel dit goodwill bezoek als de optredens aan het zorgvuldig voorbereiden ervan door de bestuurders van de gemeente Delfzijl en Johannes Swart, de voorzitter van Muziekvereniging Koningin Wilhelmina. Onze dank gaat naar hun uit. Echter zou ik hierin ook graag de leden van de muziekvereniging, de gastgezinnen en andere betrokkenen willen betrekken. Ook hun toewijding en zorg heeft mede bijgedragen aan het behaalde succes. Dank daarvoor. Dankzij dit alles, konden we dagelijks op waardige wijze optreden tijdens DelfSail 2009. Een groots evenement dat honderdduizenden bezoekers trekt. Nu dit bezoek achter de rug is, geloven we dat we op zijn minst datgene hebben bereikt dat we ons hadden voorgenomen, namelijk het verstevigen van de vriendschap tussen beide zustersteden. Ons optreden was een middel om tot vriendschap te komen en ik meen te mogen concluderen dat er ook daadwerkelijk ware vriendschap is ontstaan. Omdat ik mij persoonlijk al m'n hele leven inzet voor inter-nationale goodwill, ben ik hier zeer gelukkig mee. Wij zullen de burgers van Shunan City informeren over de resultaten van dit bezoek en hopen dat dit vele jonge mensen het gevoel mag geven dat men dromen waar kan maken door ervoor te gaan. Aan het eind van dit vriendschapsbezoek voelde ik dat de leden van het koor er door zijn gegroeid, meer volwassen zijn geworden! Kiyoshi Kakegawa, voorzitter Shunan Children's Choir Gedurende de twee jaar tussen het introduceren van het goodwill optreden in Delfzijl en het uiteindelijk vertrek naar Nederland, was er sprake van een diversiteit aan zorg. Voor het eerst in mijn leven nam ik het op me om voor zoiets groots de nodige donaties bijeen te brengen. Middenin de wereldwijde depressie als gevolg van de Lehman-affaire, sprak ik over de importantie van de kinderen hun goodwill bezoek. Ik deed dat niet alleen tegenover de gemeente, maar benaderde eveneens vele burgers en kreeg begrip voor het idee. Ik dank hun allen hartelijk voor de bijdragen die ze ondanks de heersende moeilijke tijd wisten te leveren. Ik ben er ten diepste van overtuigd dat we zonder hun meeleven niets hadden kunnen doen. Dat wij alleen dankzij dit alles met alle 39 personen van 20 tot en met 29 augustus in Delfzijl hebben kunnen verblijven. Ik dank de gemeente Delfzijl, Muziekvereniging Koningin Wilhelmina, gastgezinnen en burgers die ons niet slechts accepteerden, maar overduidelijk maakten dat we meer dan welkom waren. De wijze waarop dat werd gedaan, werd door mij als hartverwarmend ervaren. De kinderen mogen eveneens dit gevoel hebben gehad en deden meer dan gebruikelijk hun best. Er was een straatoptreden, een gezamenlijk optreden in de kerk, het beleefdheidsbezoek aan de burgemeester van Delfzijl, het bezoek aan het verpleeghuis ... en tevens nog een toegevoegd optreden. Het bestuurslid van DelfSail 2009 die ons tijdens dit optreden zag, gaf ons een rondvaart op een zeiljacht cadeau. Ik ben dan ook de gedachte toegedaan dat we er een ware uitwisseling van konden maken. Hartelijk dank aan: Sinohara-san, afgevaardigde van Tosoh Corporation; Tsuruoka-san, afgevaardigde van de gemeente Shunan City; De voorzitter van de Tokuyama Kamer van Koophandel, de heer Fujii en echtgenote; Nagao-san, de reisleider die ons op velerlei wijze terzijde heeft gestaan en de echtgenote van burgemeester Shimazu, die de leiding van de groep op zich had genomen. Tevens geldt dit voor onze staf en ouders die ondanks een gebrek aan stafmedewerkers dapper stand hielden. Ik meen dat deze goodwill reis, inclusief de optredens, door allen die er leiding aan hebben gegeven een succes heeft mogen worden. Er was geen sprake van ziekte of opgelopen verwondingen, iets waar we ons nog het meest zorgen over hadden gemaakt. Ik was dan ook zeer opgelucht dat we veilig terug konden keren en de kinderen konden overhandigen aan de wachtende ouders. Naast al het andere ben ik ook hier zeer blij mee. Ik hoop dat ik het door jullie gewenste op de kinderen heb kunnen overbrengen en dat zij dit zullen behouden als voedsel voor hun toekomst. Tenslotte bedank ik oprecht alle betrokkenen in Shunan City en Delfzijl, alle mensen die met ons hebben samengewerkt. Dank jullie zeer. Yasuko Akisada met links van haar Johannes Swart en rechts een van de tolken Yasuko Akisada, voorzitster van de vereniging van ouders Nu dat het goodwill bezoek aan en het optreden in zusterstad Delfzijl achter ons ligt, zou ik graag in de eerste plaats tegen allen die ons altijd steunen het volgende willen zeggen: We zijn veilig en in een opperbeste stemming teruggekeerd. En ik dank de mensen in Delfzijl voor hun moeite om alles voor te bereiden en er voor te hebben gezorgd dat ons koor op verscheidene plaatsen kon worden verwelkomd en mocht optreden. De kinderen van het koor zijn twee jaar geleden met de repetities begonnen. Gedurende die periode kregen we te maken met ondermeer de wereldwijde recessie en zoiets als de uitbraak van de Mexicaanse griep. Hierdoor maakten we ons zelfs tot aan de dag van vertrek ongerust. Zouden we wel echt in staat zijn om naar Nederland te gaan? Ondertussen bereikten de repetities van de kinderen de eindfase. Nu kwamen ook ouders als een gevolg van de voorbereidingen onder druk te staan. En zo kwam de dag van vertrek met naast de hoopvolle verwachtingen, ook de zorgen die we aan ons hoofd hadden. Echter tijdens de lange vliegreis verdwenen ze steeds meer naar de achtergrond om uiteindelijk helemaal in lucht op te gaan. Dit kwam vooral doordat alle leden van het koor er wonderwel in slaagden om blijmoedig het meerdaags verblijf in het buitenland te doorstaan. Mede door de ondersteuning ter plaatse. Zoals men die opmaakte uit het warme welkom in Delfzijl. Gedurende het verblijf konden we al spoedig goed opschieten met de mensen van Muziekvereniging Koningin Wilhelmina en met de gastgezinnen. We maakten daarbij gebruik van gebroken Engels en enige Nederlandse woorden die we in Japan hadden geoefend. De dagen gingen voorbij met genieten van het Nederlands landschap en van het contact met de mensen in Delfzijl. Zo vergaten we bijna dat we zelf van de andere zijde van de wereldbol komen. Er waren veel plaatsen voor optredens: het podium van DelfSail, het gezamenlijk concert met de lokale basisschool, het bezoek aan het verpleeghuis etc. Het koor kon dan ook door vele mensen worden gezien. Er was een aantal van hen dat samen met het koor Altijd is Kortjakje Ziek zong. En wanneer het koor het nationale en het provinciale volkslied inzette, stond ook het zittend deel van het publiek op en zong men allen mee. Er waren onder het publiek ook mensen die moesten huilen. We kregen heel veel applaus en vreugdekreten werden gehoord. Zelf moest ik ook huilen en kreeg kippenvel. Behalve op de podia liet het koor zijn zang op diverse plaatsen horen, zoals in de kerk die we konden bezoeken, op het schip tijdens de rondvaart door de haven van Delfzijl, tijdens de parade... Hun zangstemmen flonkerden uitbundig onder de blauwe Nederlandse hemel. De kinderen gingen met alles heel flexibel om. Ik ben dan ook de gedachte toegedaan dat zij zeer goed dienden als een vriendschapsbrug. Het was een waardevolle reis voor de kinderen en voor de ouders die hen begeleidden. Maar eveneens voor al die anderen die het mogelijk maakten en voor de families die thuis met zorg op hun terugkomst wachtten. Zij die de reis meemaakten konden de belangrijkheid van het wederzijds contact en de band tussen mensen voelen. Dit onder omstandigheden die zozeer verschillen aan alles wat we thuis gewend zijn. Ons gebruikelijk dagelijks leven. Kazusa Miura - Basisschool Tonda-nishi, groep 4 Er zijn twee dingen die ik in mijn hart meedraag. Als eerste noem ik de dans die ik opvoerde in het verpleeghuis. Het begon met het omkleden in het tehuis. Daarna was ik heel blij dat de opa's en oma's heel ingenomen waren met mijn dansen van Sakura Sakura. Nadat ik mijn dans had beëindigd, schudde ik de handen van de opa's en oma's. De laatste oma van wie ik de hand schudde, zei over mijn kimono: prachtig. Ik was blij dat ook een Nederlander de schoonheid van de Japanse kimono begrijpt. Het tweede dat me is bijgebleven is het zingen van het provinciale volkslied. Toen we tijdens het eerste optreden dit lied als verrassing ten gehore brachten, waren de mensen erg geroerd en zongen ze met ons mee. Ik voelde me verrukkelijk. En één oma was echt in tranen. Toen we tijdens de parade en bij al de andere optredens dit volkslied zongen, was ik steeds weer blij dat de mensen met ons meezongen. Ik zou graag nog eens gaan om te zingen. Kazusa Miura Emiri Ohshima - Tonda Junior High School, groep 1 De gedachte liet me niet los dat het een soort van droomverhaal is om naar Nederland te gaan en er op te treden. Ik keek er erg naar uit om te gaan en kon dan ook nog nauwelijks wachten. Maar aan de andere kant was er het feit dat ik nog niet zoveel heb gereisd en het zelfs de eerste keer naar het buitenland zou zijn. Met het vliegtuig en dan een gastgezin... Zat me ook af te vragen of ik me wel zou redden in Nederland en ofschoon ik bijna iedere dag aan de repetities deelnam, voelde ik toch nog niet echt dat ik er heen zou gaan. Eindelijk was het dan zover en ik had een drukke morgen. Heel vroeg in de ochtend stapte ik op de bus die me naar het vliegveld zou brengen. Bij het zien van mijn eerste vliegtuig raakte ik eerst behoorlijk onder de indruk, maar kon daarna toch goed slapen en arriveerde veilig in Hong Kong en vervolgens in Amsterdam. Ik keek uit naar het optreden en wilde ook graag mijn gastgezin zien. In het begin was het met kloppend hart, maar beetje bij beetje raakte ik eraan gewend en werd vrijer tegenover de familie. Zij waren zeer teder en toonden veel begrip voor me. Er kwamen iedere keer veel mensen naar de voorstellingen. Wanneer wij het nationale en het provinciale volkslied zongen, deden zij met een glimlach op het gezicht met ons mee en kregen wij het gevoel dat ze ons kracht gaven. Ik was zeer blij dat ze ingenomen waren met hetgeen wij brachten. Meer als wat ik zelf had verwacht. Ik voelde sterk dat ik met dit optreden echt een heel waardevolle ervaring opdeed. Wanneer je hoort dat het negen dagen zullen zijn, dan denk je dat het lang is. Maar in werkelijkheid ging het als in een flits voorbij.                                 Emiri Ohshima Nadat ik heb mogen verblijven in een land waar de taal en de cultuur totaal verschillend is aan die in Japan, is mijn kijk op de wereld veranderd. Ik heb ook veel goede dingen in Nederland kunnen vinden. Het was erg fijn om naar Nederland te gaan. Ik ben blij dat we deze droom hebben kunnen verwezenlijken. Indien er niet de steun van velen was geweest om dit te realiseren, zou het zeker niet zover zijn gekomen. Daarom mijn dank aan al die betrokken mensen. Er waren vele dingen die ik niet kon begrijpen en ik mag ook best wel eens last hebben veroorzaakt. Toch zijn al deze ervaringen goede herinneringen voor ons. Ik zal deze waardevolle ervaring meenemen in mijn verdere leven. En heel sterk voel ik dat ik Nederland weer wil bezoeken. Ik hoop dan ook dat Shunan City de vriendschap met zusterstad Delfzijl nog meer zal versterken. Naomi Oku Naomi Oku - Kiyo Junior High School, groep 1 Het deelnemen aan het goodwill bezoek aan Delfzijl in Nederland betekende voor mij de allereerste buitenlandse reis. In de eerste plaats was het heel erg leuk voor me om in alle voorstellingen te kunnen staan en ik heb dan ook vele goede herinneringen. Als koor hebben we een aantal voorstellingen gedaan. Daarbij trof mij in het bijzonder dat velen in het publiek ontroerd raakten en zelfs hun tranen de vrije loop lieten bij het zingen van het nationale en vooral het provinciale volkslied. Heel erg blij was ik ook dat de mensen deze volksliederen met ons meezongen. De parade waaraan ik gekleed in yukata (informele zomerkimono) deelnam, kreeg van alle aanwezigen zeer veel aandacht en ik was dan ook onmiddellijk door mijn 40 uchiwa heen. Deze waren door ons meegenomen om bij gelegenheid als klein presentje aan het publiek te overhandigen. Door het groot applaus dat op ons neerdaalde, kreeg ik werkelijk een fantastisch gevoel. Al die vele toejuichingen en naar ons zwaaiende handen. Het nam de door de voorstellingen opgetreden vermoeidheid geheel bij me weg. Het verblijf bij een gastgezin was voor mij ook nieuw. Eerst was ik erg nerveus en maakte me zorgen of ik wel goed met de familie zou kunnen opschieten en ze niet teveel last zou veroorzaken. Maar in het mailcontact dat wij van tevoren hadden, schreven ze dat ze een beetje Japans spreken en dus voelde ik mij al iets meer op mijn gemak. Toen ik ze in het echt ontmoette bleek de familie heel erg aardig te zijn en werd ik goed verzorgd. Ik miste wel een beetje een Japanse maaltijd, maar het eten was op zich heel lekker. De conversatie verliep in het Engels, behalve dan het groeten dat we in het Nederlands deden. Wanneer we elkaar niet begrepen, wezen we de woorden aan in het woordenboek. Zelf hou ik erg veel van honden en de familie heeft er twee. En dus kon ik samen met de familie de honden verscheidene keren uitlaten. Een onvergetelijke herinnering. Van tevoren had ik gevraagd van wat voor soort Japanse cadeautjes buitenlanders houden. En dus nam ik mee: papieren ballonnen, eetstokjes, een waaier, origami, Pokemon kaartjes, een Pikachu pop, een popje gekleed in kimono, foto's van mijn familie en instant noedels. Toen de moeder het popje in kimono aan haar tas hing, was ik blij om te zien dat ze het leuk vond. Met de papieren ballonnen kon ik samen met de kinderen van mijn gastgezin leuk spelen. Ik voelde dat dit vriendschapsbezoek, inclusief de 6 dagen met het gastgezin, heel snel voorbij waren gegaan. Toen het afscheid daar was, viel het me dan ook moeilijk en voelde ik me verdrietig. Ik heb heel veel aan ervaringen op kunnen doen en ieder op zich is tot een vreugdevolle herinnering geworden. Ik heb echt bevredigende dagen kunnen doorbrengen en ik hoop in de toekomst ook nog veel van dit soort ontmoetingen met mensen te mogen hebben. Indien de kans zich zal voordoen, kom ik graag nog weer eens naar Nederland om in het bijzonder alle leden van mijn gastgezin weer te zien. Kaori Katayama Kaori Katayama - Kumage Junior High School, groep 1 Ik zou graag van nu af mijn leven willen veranderen om zodoende de dagen in Delfzijl, die als in een droom in voorbijgingen, niet te vergeten. Met dit optreden in Nederland heb ik veel geleerd. Een van die dingen is mijn eerste ervaring met een gastgezin. Vooraf dacht ik over zaken als angst, spanning en een taal die ik niet kan begrijpen etc. Maar mijn gastgezin was heel aardig voor me en op de een of andere wijze konden we gebruikmaken van de Engelse taal. De dagen vlogen voorbij. Slechts één dingetje gaf me een nogal ongedurig gevoel, namelijk dat het toilet en het bad zich in dezelfde ruimte bevonden. Een verschil in levensstijl. En... ik had nooit gedacht dat water zo duur is. En dan de optredens van het koor. We zongen op verschillende plaatsen. Het podium van DelfSail, in de kerk, school en verpleeghuis. Ik deed het met bonzend hart. Het was zo opwindend. Onvergetelijk is het indrukwekkend optreden waarbij het publiek na afloop opstond en applaudisseerde. Een staande ovatie. Wat ik daar voor mijn ogen zag gebeuren, gaf me een gevoel alsof ik droomde. Ik denk dat dit vergeleken met Japan een verschil in cultuur is. Ik voelde me heel erg blij. Nadat ik in Japan terug was, vond ik dat het heel mooi is geweest dat alle leden van het koor de optredens tot een goed einde brachten. Dit kwam doordat we voorzichtig waren, met onze gezondheid en met de veiligheid. Ook denk ik dat we goed hebben samengewerkt. Ik ben onze onderwijzers Masaki en Yumiko veel dank verschuldigd. Hetzelfde geldt voor de leider van de groep: meneer Sasamura, de ouders, mevrouw Tsuruoka van het gemeentehuis, de reisleidster mevrouw Nagaoke en alle andere betrokkenen. Dank u wel. Arigato gozaimasita. Hazuki Katayama - Basisschool Katsuma, groep 4 Mijn beste herinnering is dat ik naar Nederland ging. Er waren allerlei dingen die hetzelfde dan wel anders waren als in Japanse huizen. Mijn eerste verblijf bij een gastgezin bracht me veel goede ervaringen. Ik vond het niet leuk dat er geen klok in mijn kamer was en ook geen toilet op de eerste verdieping. Voelde me ook wel een beetje eenzaam, wilde graag mijn familie en vrienden zien. Maar het was heel leuk dat Daan naar de kamer kwam om te spelen. We hadden iedere dag optredens. Ofschoon dat best wel moeilijk was voelde ik me blij wanneer de mensen de volksliederen met ons meezongen. Alles gaf me een zeer goed gevoel en ik kon met een glimlach het optreden doen op het DelfSail podium waar heel veel mensen naar toe waren gekomen. Op de dag van vertrek voelde ik mij heel erg bedroefd en wilde in Nederland blijven. Zou het leuk vinden om er weer heen te gaan. Hazuki Katayama Een symbolische foto, gemaakt tijdens het bezoek aan Appingedam Shiori Fukuhara - Basisschool Shuyo, groep 4 Voordat ik naar Nederland vertrok was ik erg opgewonden en ging mijn hart tekeer. Toen ik op de plaats van bestemming arriveerde was ik blij met het welkom dat ze ons hadden bereid. Als we zongen, en ook toen we iets uit onze musical speelden, klapten veel mensen in hun handen. En bij het zingen van het volkslied van de provincie, zongen zij met tranen in de ogen met ons mee. We zongen op een groot podium, gingen naar het gemeentehuis en ook naar een verpleeghuis. De parade staat in mijn hart gegrift. We liepen gekleed in yukata een behoorlijk grote afstand en gaven uchiwa aan de mensen. Het publiek langs de weg zwaaide naar ons. Nederlanders zijn aardig. Wanneer ik naar de middelbare school ga, zou ik het leuk vinden om bij een gastgezin te verblijven. Maar ook hoop ik dat mensen uit Nederland naar Japan zullen komen. Shiori Fukuhara Kanna Yamazaki Kanna Yamazaki - Taika Junior High School, groep 1 Ofschoon ik er erg naar uitzag om naar Nederland te gaan, was er toch ook wel iets van spanning aanwezig. Voelde me erg opgewonden en mijn hart bleef bonzen totdat ik aankwam, want het was mijn eerste buitenlandse reis en het eerste verblijf bij een gastgezin. Toen ik in Nederland arriveerde zag ik veel bakstenen huizen die er anders uitzagen als de huizen in Japan. Vol verbazing keek ik ook naar de zee en de lucht, want die zijn er zo mooi. Heel verrast was ik dat er bij mijn gastgezin ook koeien en schapen waren. Verder deed het mij goed dat Nederlanders zo aardig zijn. Tegen ons glimlachten ze altijd. Zonder te vergeten te glimlachen gaven wijzelf een voorstelling op verschillende plaatsen. Het raakte me diep dat er altijd zoveel mensen aanwezig waren. Ook het ontvangst verraste mij. Het was groter als verwacht. En wanneer we het volkslied van de provincie zongen, moesten er mensen huilen. Maar er was een moment dat de leider mij een standje gaf voor mijn onbeheerst gedrag, doordat ik mij te gelukkig voelde. Toen mij werd gezegd dat ik er op het toneel niet meer bij zou zijn, kreeg ik een grote schok en moest ik huilen. En vanuit het hart dacht ik dat zoiets mij absoluut niet moest overkomen. Bij mijn gastgezin was er altijd een glimlach, omdat de familie mij zo aardig behandelde. Ik ben ze zeer dankbaar. Door naar Nederland te gaan heb ik allerlei dingen geleerd. Het was trouwens de eerste keer dat het koor in het buitenland optrad. Ik nam er aan deel vanuit de gedachte dat ik nooit weer in staat zou zijn om zoiets te doen. Ik ben een ervaring rijker door deze tijd die ik met allen heb doorgebracht. Ik kon ervaren wat het betekent om mezelf onder controle te hebben, vol te houden, en dankbaar te zijn tegenover de mensen om ons heen enzovoort. Ik dank allen: Het koor dat ons de gelegenheid gaf in het buitenland op te treden, de mensen die met ons zijn meegegaan, en niet te vergeten al die mensen van de stad en de bedrijven die ons hebben gesteund. En ik vind dat ik ook mijn eigen familie moet bedanken dat ze mij hebben laten verblijven bij een gastgezin. Ik dank jullie zeer. En ik hoop dat ik deze ervaring in het buitenland kan gebruiken om in de toekomst niet de gevoelens van dankbaarheid te vergeten. Arisa Nishida Arisa Nishida - Basisschool Imajuku, groep 5 In Nederland kwamen allerlei mensen naar onze liedjes luisteren. Het waren grote optredens voor mij. Ik was zeer bezorgd dat ik in Nederland maag- of hoofdpijn zou kunnen krijgen, maar zoiets gebeurde niet. Ik vergat wel iets en bezorgde daarmee de anderen een probleem, maar om het goed te maken werkte ik nog harder. Wanneer wij het volkslied van de provincie zongen, gaven de mensen ons een groot applaus. Ik was erg blij. Ik denk dat we de inhoud van het lied uit De Gelaarsde Kat door middel van onze bewegingen aan de mensen konden overbrengen. Met het lied Mikan no Hanasaku Oka ontstond er iets van vriendschap tussen ons. De Nederlanders verwelkomden ons met een glimlach en zwaaiden ons ook weer uit met een glimlach. Ik wens dat we nog veel van onze liedjes in Nederland mogen kunnen brengen. Hikari Tanaka - Fukugawa Junior High School, groep 3 Nadat het was besloten om naar Nederland te gaan, was er bij mij nogal sprake van een zekere ongerustheid. Ik maakte me zorgen of een leerling uit groep 3 van de Junior High School in staat zou zijn om dit te volbrengen. Maar toen het eenmaal zover was, vond ik het niet meer zo erg. Het zo aan Japan verschillend Nederlands landschap en het klimaat was nieuw voor mij en de Nederlanders waren erg vriendelijk. De spanning verdween geheel door de bijzonder aardige wijze waarop mijn gastgezin, Nelleke Hoving en Robbie van Land, met mij omgingen. Ofschoon ik op school Engels leer, had ik er wel wat moeite mee om het ook daadwerkelijk te gebruiken. Maar ik kon nu wel goed leren hoe het is om het Engels in praktijk te brengen. Ik heb genoten van de podia waarop we konden optreden, iets wat we tot dan toe nog nauwelijks hadden kunnen doen. Het concert in de kerk maakte indruk op me en ik genoot erg van het zingen van It's a Small World, samen met de plaatselijke basisschoolleerlingen, en van Totoro. De live uitvoering op het pijporgel was ook schitterend. De parade in de stad is tevens een goede herinnering. Ofschoon het moeilijk was om gekleed in yukata de grote afstand te lopen, kon ik genieten van de ontmoeting met al die vele mensen. Samen met het gastgezin werden er foto's gemaakt. Toen ik 's avonds samen met de moeder van mijn gastgezin in de haven naar het evenement ging kijken, zag ik een Delfzijl dat verschilde aan wat ik overdag gewend was. Ik at een lokaal gerecht, een wafel, en keek naar het vuurwerk. Aangezien er heel veel mensen waren, moest ik opletten dat ik niet verdwaalde. De vreugdevolle dagen gingen heel snel voorbij en de dag van het afscheid kwam. Op de avond tevoren moest ik tijdens het afscheidsfeest bijna huilen en ik voelde me ook erg bedroefd op de dag van vertrek. Tijdens de busrit naar Amsterdam voelde ik me somber. Nadat ik in Japan was teruggekeerd, stuurde ik een mail naar mijn gastgezin. Na een paar weekjes arriveerden ook de foto's. Ze herinneren mij aan de zeven dagen met het gastgezin. Ik vind dat ik heel belangrijke zaken heb kunnen leren, misschien zelfs nog wel meer als tijdens een studie voor een examen. Vanaf nu zal ik dan ook graag gebruikmaken van deze ervaring en diverse dingen als een echte uitdaging gaan beschouwen. Hikari Tanaka en burgemeester Emme Groot Satoko Fujii - Basisschool Numagi, groep 6 Er zijn heel veel dingen waarvan ik in Nederland heb genoten. Over zes ervan zal ik jullie vertellen. Als eerste dat de mensen met ons meezongen toen we het nationale volkslied en dat van de provincie zongen. Ten tweede dat ze glimlachend luisterden naar Mahono Kotoba. Het dank u wel beviel hun nog het meest. Wanneer we het zeiden glimlachten alle mensen nog meer. Dus vond ik het heel leuk om dit te zeggen. Als derde het warme welkom dat ze ons gaven wanneer we het podium opkwamen. De Nederlanders konden het Japans niet begrijpen en wij konden het Nederlands niet echt perfect uitspreken. Maar de Nederlandse mensen schenen erg van het luisteren naar onze liedjes te genieten. Ook daar was ik heel blij om. Als vierde dat we bij het zingen van het volkslied tijdens de parade gezelschap kregen van doedelzakspelers. Eerst brachten wij het a capella, maar het werd een erg vrolijk zingen toen zij ons op de doedelzak gingen begeleiden. Als vijfde wil ik al de vele mensen noemen die tijdens de parade naar ons zwaaiden. De dag ervoor dacht ik eraan om naar de Nederlanders te zwaaien. Tijdens de parade was het gewoon dat mensen naar ons zwaaiden en naar ons toekwamen. Geef me alstublieft een 'uchiwa', zeiden ze. Ik was heel erg verrast dat ze dit deden, maar ik was ook heel erg blij. Tenslotte als zesde nogmaals de parade. De mensen glimlachten breed als ik ze een uchiwa gaf of wanneer ik zelf naar hen zwaaide. Als ik dichter bij hen kwam om een uchiwa te geven, werd de glimlach op hun gezicht nog groter. En telkens als ik zwaaide, dan zwaaiden velen glunderend terug naar mij. Ik was hier heel erg blij mee. Satoko Fujii Ik zal deze herinnering nooit in mijn leven vergeten. Ik denk dat wij de Nederlandse mensen liedjes konden geven en dat zij ons hun glimlach teruggaven. De glimlachende gezichten en de tederheid van de Nederlandse mensen zijn een schat in mijn leven geworden. Hikari Akisada - Basisschool Ôdôri, groep 5 Wij van het koor waren uitgenodigd op het zeilevenement in Delfzijl, Nederland, en we traden er op verschillende plaatsen op. Zoals bijvoorbeeld in een kerk enzovoort. Tijdens het achtdaagse bezoek aan Nederland maakte het hoofdpodium de meeste indruk op me. Vanaf dit podium had je een geweldig uitzicht op de vele zeilschepen. Ofschoon er steeds heel veel mensen naar het evenement kwamen, was dat vanwege het slechte weer niet zo op de dag dat wij op het hoofdpodium stonden. Daarna volgden er echter nog een paar mooie dagen en dus was ik erg blij. Ik heb een beetje een zwak voor de musical en tijdens de repetities deed ik dan ook mijn best om het zelfs nog beter te doen als mogelijk zou kunnen. Dit zowel in Japan als ook tijdens de repetitie voor het optreden in Delfzijl. Omdat ik mijn zwakte overwon en goed kon zingen op het hoofdpodium, dacht ik dat al mijn pogingen wel tot een goed resultaat hadden geleid. Vanaf nu zal ik dan ook goed oefenen om goed te kunnen zingen. Hikari Akisada Wat mij zeer verheugde was dat het merendeel van het Nederlands publiek zo hard men kon met ons meezong bij het zingen van het nationaal volkslied, in het Nederlands, en het volkslied van de provincie in het Gronings. Wij hadden dat, voor dit optreden van 25 augustus op het hoofdpodium, al op allerlei andere plaatsen eveneens gezongen. En ook daar had het publiek steeds luid, of zachtjes in zichzelf, met ons meegezongen. Onder hen waren ook mensen met tranen in hun ogen en allen waren zeer verheugd. Het raakte me ook diep dat het publiek niet wegliep, maar steeds tot aan het eind van ons optreden bleef. Zelfs toen het regende. Vanaf nu zal ik mijn best doen om nog veel mensen van ons optreden te laten genieten. Hanayo Nishimura - Basisschool Shuyo, groep 4 Voordat ik naar Nederland vertrok, vroeg ik mij af hoe het daar zou zijn. Na aankomst in Delfzijl bleek iedereen niet alleen aardig te zijn, maar ook in een heel leuke plaats te wonen. Tijdens het optreden was ik erg blij dat de mensen met ons meezongen bij het nationale volkslied en dat van de provincie, maar ook bij Altijd is Kortjakje Ziek. In het bijzonder veerden de mensen op bij het volkslied van de provincie en dat verheugde me zeer. Mijn gastmoeder, Nelleke Hoving, is dol op Japan. Dat bleek ook uit allerlei Japanse dingetjes die ik er in huis aantrof, zoals bijvoorbeeld een waaier en een hangende beschilderde rol. De oudste zoon, Robbie, was al eens in Japan en liet mij de foto's zien van zijn bezoek aan Tokuyama Zoo. De moeder kende een paar Japanse woordjes; zoals taberu (eten), nemuru (slapen), oyasuminasai (welterusten), arigato (dankjewel) en zo. Nadat we thuis waren gekomen, brachten zij ons naar DelfSail 2009, het evenement dat eens per 5 jaar plaatsvindt en waarbij wij dus nu hebben opgetreden. Ik was verrast door de vele schepen en vind het dan ook een erg groot gebeuren. Ik heb spelletjes gespeeld met de jongere zoon Nico en heb heel erg van het verblijf bij de familie genoten. Hanayo Nishimura Wanneer ik in de gelegenheid zal zijn om Delfzijl als zusterstad van Shunan City weer te bezoeken, zal ik dat zeker doen. En vanzelfsprekend wil ik dan ook heel graag iedereen van de familie terugzien. Nanae Nishimura - Bassischool Shuyo, groep 1 Ik ging naar Nederland om te zingen en het was mijn eerste buitenlandse reis. De Nederlanders waren erg aardig. Er waren drie dingen waarvan ik in Nederland genoot. Allereerst van het zingen op het zeilevenement. In de tweede plaats van de parade. Ik vond het leuk om tijdens het lopen uchiwa uit te delen en het volkslied van de provincie te zingen. Tenslotte van de rondvaart op de kanalen. Ik vond het leuk om over de kanalen te varen en aan boord van het meegebrachte lunchpakket te eten. Ik wil weer naar Nederland gaan. Ik wil alle Nederlandse mensen graag weer zien. Nanae Nishimura Yuki Tanino - Basisschool Akizuki, groep 5 Ik ging naar Nederland en heb er op verscheidene plaatsen opgetreden. Soms op straat en tevens op een groot podium met verlichting. Ik voerde er een Japanse dans op en was erg blij dat het publiek geweldig in de handen klapte als ik samen met Miura-san danste. Ofschoon ik vanwege het dansnummer maar aan een musicalnummer kon meedoen, vond ik dat toch ook heel leuk om te doen. Ik voelde dat 2,7 kilometer lopen in Nederland heel snel gaat. Misschien wel omdat ik liep te kletsen met Hazuki-chan, Arisa-chan en Kazusa-chan. Ik was heel erg blij dat de mensen het leuk vonden dat we het volkslied van de provincie Groningen ten gehore brachten en dan met ons meezongen. Ik zou graag weer naar Nederland gaan. Yuki Tanino Saki Tanino - Basisschool Akizuki, groep 1 Ik heb heel plezierige herinneringen aan Nederland. De beste herinnering is dat we veel publiek trokken en dat men op alle plaatsen waar we optraden ingenomen was met het zingen van onze liedjes en met het spelen van iets uit onze musical. Ik was ook heel blij dat Robbie en Michael mij zo liefhebbend behandelden. Tijdens de parade zongen de aanwezige mensen samen met ons het nationale volkslied en dat van de provincie. Ik was verrukt. Wanneer Robbie en Michael naar Japan komen, zal ik het leuk vinden om ons koor aan hen te laten zien. En ik wil weer samen met ze spelen. Wanneer ik groot ben, wil ik in staat zijn om Engels te spreken zoals Tsuruoka-san en wil ik ook weer naar Nederland gaan. Saki Tanino Jotaro Hirosue - Basisschool Numagi, groep 6 De 24ste augustus was de dag die voor het koor het drukst van alle dagen in Delfzijl was en het is deze dag die mij dan ook het meest bijgebleven. Zelf was ik behoorlijk nerveus, want ik had gehoord dat er echt veel te gebeuren stond en dat we wel heel erg moe zouden worden. De reden daarvan werd duidelijk uit het programma: Vanaf tien uur in de ochtend tot aan het begin van de middag: beleefdheidsbezoek aan de burgemeester. Vanaf half twee in de middag een gezamenlijk concert in het centrum van Delfzijl en vanaf vier uur een parade over een traject van 4,7 kilometer. Ofschoon wij allemaal tot aan het tweede programmapunt heel energiek waren, was er voor de parade al sprake van lusteloosheid en vroeg ik me af of we wel in orde waren. Ik weet niet waarom, maar de te lopen afstand veranderde van 4,7 in 2,7 kilometer, ofwel ongeveer de helft. En zo konden we toch nog de dag eindigen met het volbrengen van de wandeling over 2,7 kilometer. Jotaro Hirosue Wat me eveneens is bijgebleven is de dag waarop we samen pannenkoeken bakten. Eerst wilde ik een luchtige pannenkoek maken en vulde de vorm die op een kaas leek helemaal met beslag, maar het lukte niet om het goed te bakken. Via de vertaler vertelde een lid van de muziekvereniging mij dat het goed zou zijn om het beslag dunner te maken. Toen ik dit probeerde werd het knapperig en heel lekker. Ik heb gehoord dat Nederlanders heel veel bruine suiker, boter of stroop op deze pannenkoeken doen. Het Nederlands eten was heerlijk. Maar men gebruikt wel heel veel aan zoetigheid en daarnaast verraste het mij tevens wel een beetje dat bijna alle gerechten bestaan uit aardappelen en vlees. Verder kwam daar nog bij dat ik ze van een hele appel zag eten. En dat laatste verraste me zelfs nog meer. Ik vind dat ik uitzonderlijk waardevolle ervaringen heb opgedaan en ik zou het leuk vinden om nog meer andere landen te bezoeken. Misato Shiraishi - Takamorimidori High School, groep 1 Wat mij het meest verraste was de kou buiten, toen we van het vliegveld afkwamen. Ofschoon ik had gehoord dat het in Nederland koud is, voelde ik nu zelf hoe koud de wind is en dat het echt verschilt van Japan. Op de dag dat we aankwamen was er eerst de ontmoeting, zoiets als een eat and meet. Misato Shiraishi Mijn gastgezin bestond uit vijf leden: papa, mama, de zussen Rebecca en Daniella en broer Bas. Samen zijn zij een gelukkig stel. Toen wij met de auto naar hun huis gingen was ik zeer onder de indruk van het landschap dat ik nu met eigen ogen zag en me deed denken aan wat ik had gezien in het studieboek dat opengeslagen voor me had gelegen. Het was echt Europa. Kreeg zelfs het gevoel dat ik hier wel zou willen wonen. Mijn gastgezin dat in een heel mooi huis woont, zorgde heel goed voor ons. Zo gaven ze ons okaki ( rijstkoekje ) en vroegen of we 's avonds wilden douchen, ofschoon zijzelf gewend zijn om dat in de ochtend te doen. Ze bleken veel over Japan te weten. Ook hadden ze een Engels-Japans woordenboek en dat gebruikten we bij onze gesprekken. Ze namen ons iedere avond mee naar het zeilevenement en ik zag heel veel vuurwerk. Wat ik geweldig vind aan Nederlandse mensen is dat ze teruggroeten. Dus als wij 'hallo' of 'goedemorgen' zeiden, dan kregen wij altijd een groet van hun terug. Wanneer ik in Japan ohayo (goedemorgen) tegen een onbekende zeg, dan is het niet verrassend dat die persoon me aankijkt met een blik van wat ben jij er voor eentje. Maar Nederlandse mensen retourneerden de groet met een glimlach op hun gezicht. Ik ontdekte dat ze zeer hartelijk zijn. De negen dagen hebben mij veel goede herinneringen gebracht. Ik werd geraakt door het beeld van Hong Kong bij nacht. Heel mooi! En de Nederlandse mensen waren bijzonder aardig en gaven ons een groot applaus aan het eind van ieder optreden. Ik zal de plezierige tijd met mijn gastgezin nooit vergeten en zal heel blij zijn als ik nog eens naar Nederland kan gaan. Misato Yamamoto - Kiyo Junior High School, groep 1 De tien dagen tussen 'Ik ga!' en 'Ik ben terug!' waren dagen die voor mij heel snel voorbij zijn gegaan. Dankzij de optredens in Nederland kon ik veel eerste ervaringen opdoen. Mijn eerste vliegtuig, mijn eerste gastgezin, en boven alles mijn eerste reis naar het buitenland. Mijn eerste verblijf in het buitenland zal voor mij een zeer goede herinnering zijn. Ik zal een paar van de dingen die nu bij me leven introduceren. Misato Yamamoto Als eerste het iedere dag optreden. Bij ieder optreden werd er door de Nederlandse mensen luid geklapt en werd er met ons meegezongen. Welk lied we ook brachten. En waar ik nog het meest blij mee ben is het feit dat we een staande ovatie kregen. Om dit te beantwoorden deden wij ons uiterste best om hen zodoende zoveel mogelijk de vruchten van onze inzet te kunnen laten plukken. Als tweede de aanwezige tederheid die ik zelfs nog nooit in Japan heb ervaren. Ik zag en ervoer ook zelf aan de lijve allerlei vormen van vriendelijkheid. Bijvoorbeeld op dat ene moment dat ik naar het toilet moest en er in de omgeving niet eentje was te bekennen. Ik zei dit tegen de tolk en toen die het weer aan iemand van daar vertelde, nam deze de moeite om een auto te stoppen en het uit te leggen. Vervolgens nam de chauffeur mij in de auto mee naar het dichtstbijzijnde toilet. Dames eerst is er ook erg gebruikelijk . En, ik kreeg ook heel veel aan vriendelijkheid van mijn gastgezin. Als derde is er de herinnering aan mijn gastgezin. Ons gastgezin bestond uit vier leden. De oudste dochter was heel knap en zeer teder. Ook toen wij een kussen onder onze kleding stopten om papa zijn dikke buik te imiteren, moesten we gedrieën hartelijk lachen. Alsof we zusters waren. De jongste zoon had een heel grappig karakter en dus moesten we constant lachen. Papa en mama waren erg aardig en ik heb heel veel ervaringen opgedaan. De familie was heel leuk en wij waren zeer tevreden, gelukkig en top. Iedere dag! Er zijn nog veel meer dingen waarover ik het zou willen hebben, maar dat zou te ver voeren. Heel graag zou ik Engels willen studeren en dan nog eens naar Nederland gaan. Nederlandse mensen, hartelijk dank. Dank u wel! Reona Toyahara - Basisschool Tokuyama, groep 5 In augustus gingen wij met het kinderkoor naar Delfzijl dat een zusterstad van Shunan City is en waar we waren uitgenodigd om liedjes te zingen tijdens het zeilevenement dat er plaatsvond. Het aan boord van een vliegtuig stappen om naar het buitenland te gaan, was voor mij wat beide betreft de eerste keer . Ofschoon ik er naar had uitgekeken, voelde ik mij ziek door het schudden van het toestel tijdens het opstijgen en landen. We kwamen eerst in Hong Kong aan. Het was er stikkend heet. De volgende dag kwamen we in Nederland aan en daar was het koel. Het Nederlands landschap, zoals ik dat door het raam van de bus zag, is erg vredig. In de weilanden zag ik paarden, koeien en schapen. Toen we bij de muziekvereniging aankwamen, verwelkomde een groep leden ons met muziek. Wij betuigden onze dank met het zingen van een paar liedjes. Daarna serveerden ze ons heerlijk eten. Vanaf de dag daarop traden wij iedere dag van 's morgens tot 's avonds op. Eerst was ik zenuwachtig, maar al spoedig raakte ik er aan gewend en kon ik ervan genieten. Wanneer we het nationale of provinciale volkslied zongen, dan waren er mensen die huilden. Tijdens de parade droegen we kimono en jinbei en zongen we de gehele 2,7 kilometer Nederlandse liedjes. Mijn geta waren bijna versleten, maar ik genoot van de uitwisseling met de Nederlandse mensen. Ofschoon ik heel druk was met al de optredens gingen de dagen zeer snel voorbij. Als ik de kans krijg om nog eens in Nederland op te treden, dan zal ik er graag weer naar toe gaan. Tatsuya Murakami - Basisschool Sakuragi groep 5 Het bezoek aan het Rijksmuseum en aan de middelbare school, zijn de dingen waar ik het meest van heb genoten. In het Rijksmuseum werd ik erg door de schilderijen geraakt. Het leukst vond ik de Vrolijke Drinker van Frans Hals. Het beeld van de waggelende dronkaard die met veel plezier een lied voor zichzelf zingt, kwam me voor ogen. De schilderijen van Rembrandt en Vermeer waren ook mooi. Op de middelbare school genoot ik van de stoelendans en het eten van gebak. Tatsuya Murakami Er was ook een verrassing. Ik ontmoette in dat ver weg gelegen land iemand van de staf van Tosoh die mijn vader kent. Ik dacht meteen dat mijn vader geweldig en beroemd is. Ik ben van Nederland gaan houden en zou er graag nog eens naar toe gaan. Ik dank heel veel aan de Nederlanders die ons warm ontvingen en die ons optreden ook serieus namen. Dank daarvoor. Vanaf nu zal ik hard studeren om een uitstekend arts te worden en mijn dankbaarheid aan de Nederlandse mensen te tonen. Miku Fujii - Basisschool Tonda-nishi, groep 5 Wij van het Shunan Children's Choir bezochten Delfzijl, Nederland, en brachten daar op veel podia onze zang en dans. Ik werd er door twee dingen geraakt. De eerste is de reactie van de Nederlanders. Wanneer wij een lied hadden gezongen, een dans hadden opgevoerd, en een buiging naar het publiek maakten, klapten de meeste mensen in hun handen. Maar als wij ons gehele programma hadden beëindigd en de laatste buiging maakten, werd er luid geklapt, op vingers gefloten en zelfs openlijk gehuild door mensen die er diep door waren geraakt. Vooral wanneer wij het volkslied van de provincie Groningen zongen, werd de atmosfeer heel levendig. Als wij dit lied zongen waren de mensen uit Groningen zeer verrast. Ik denk dat ik zo'n enorme toename van vrolijkheid voor de eerste keer heb gezien. Ten tweede de harten van de Nederlanders. Sprekend over Nederlanders, kun je jezelf waarschijnlijk wel voorstellen dat ze groot van gestalte zijn. En groot zijn ze. Mannen zowel als vrouwen. Maar niet slechts groot van gestalte. Ook hebben ze een groot hart. Toen we in Nederland aangekomen waren en uiteindelijk de ontmoetingsplaats bereikten, werden we daar verwelkomd door de gastgezinnen bij wie sommigen van ons zouden verblijven. Verder werden we verwelkomd door de vrolijk spelende band van Wilhelmina. Daarna aten we het eten dat men thuis voor ons had bereid en kregen we een rondleiding door de plaats. Ik dacht dat dit de eerste keer was dat ik zo'n welkom kreeg. Zeer geraakt werd ik door de reacties en de grootte van de Nederlandse harten. Ik voelde dat ik nog graag eens terug zou willen komen. Miku Fujii Anna Tsuboi - Hikari High School, verbonden aan de Yamaguchi Universiteit, groep 1 Toen ik in groep vijf van de basisschool zat , traden wij in Shunan City met ons koor op voor mensen uit Delfzijl. Zij genoten er zeer van en er werd een optreden in Nederland geregeld. Om en nabij april begonnen wij hiervoor intensief te repeteren. Op de dag vlak voor het optreden in Nederland kreeg ik via mijn broertje last van een bacterie en had koorts. Ik deed mijn uiterste best om er van te herstellen, maar de bacterie was niet zo eenvoudig te verslaan. Op de dag van vertrek was ik heel opgelucht toen mij werd gezegd dat ondanks de aanhoudende hoest mijn ziekte niet langer besmettelijk was. Het was mijn eerste ervaring in het reizen per vliegtuig. Ik was heel opgewonden en mijn hart ging tijdens het vliegen behoorlijk tekeer. Bij het dalen kreeg ik pijn in mijn oren en dacht dat ik nooit meer in een vliegtuig zou stappen. Toen we op 21 augustus in Nederland arriveerden, was er een welkomstfeestje voor ons en namen ze ons mee op een wandeling door de plaats. Tijdens die wandeling werden drie meisjes vriendinnen van mij. Ze waren alle drie mooi en aardig. 's Avonds werd ik altijd warm verwelkomd door mijn gastgezin en genoten we samen van spelletjes. Wanneer we tijdens ons optreden het nationaal en provinciaal volkslied zongen, luisterde men met een glimlach op het gezicht en sommige mensen zongen met ons mee. Kijkend naar die mensen bracht dan ook automatisch een glimlach op mijn eigen gezicht. In de tijd dat wij er waren werd er een zeilevenement gehouden. Er was ook een schip dat is te zien is in de film Pirates of the Caribbean. Het was de eerste keer dat ik zo'n groot aantal schepen zag. Toen we meeliepen in de parade, waar heel veel publiek op af kwam, was er geen wolkje te bespeuren aan de strakblauwe lucht. Anna Tsuboi Op de laatste dag dat we in Groningen verbleven, was er een afscheidsfeestje. De ochtend erop moesten we afscheid nemen van goede vrienden. Ofschoon het me een lange tijd toe had geleken, was het toch snel voorbijgegaan. Omdat ik niet goed in de Engelse taal ben, deed ik mijn conservatie hoofdzakelijk met handgebaren. Maar het was goed dat we daardoor dichter tot elkaar kwamen. Het gastgezin was tot het eind aan toe vriendelijk tegenover mij. Vrienden waarmee ik genoot van het spelen ... Alles is herinnering geworden. Aya Tamura - Kiyo Junior High School, groep 1 Mijn eerste reis naar het buitenland. Dat we naar Nederland zouden gaan werd het vorig jaar bekend. Op dat moment had ik er wel een beetje zin in, maar aan de andere kant wilde ik er ook niet heen. Voor de trip naar Nederland repeteerden wij onze musical, Nederlandse en Engelse liedjes. Ook leerden wij de Nederlandse vertaling van ohayo, konnichiwa, gomenne, arigato, konbanwa en oyoasumi uit ons hoofd. We deden ons uiterste best om het goed uit te spreken, zodat we tenminste nog een beetje met Nederlanders zouden kunnen communiceren. Tijdens de drukke dagen die aan de reis voorafgingen, maakte ik voor het eerst een paspoortfoto en kocht ik veel dingen. De nieuwe dingen die ik voor deze reis kocht waren: medicijnen tegen wagenziekte, slippers voor in het vliegtuig, een etui voor mijn paspoort, een tandenborstelset, mijn eigen digitale fotocamera en zo voort. Laten we naar Nederland gaan. Ik stond 's morgens vroeg op, haastte me bij het ontbijt en ging naar het verzamelpunt. Toen we op de bus stapten, werd ik heel opgewonden bij de gedachte dat we naar het buitenland zouden gaan. Mijn hart klopte dan ook als een bezetene. Maar ook spookten er allerlei zorgen door mijn hoofd. Of ik niet ziek zou worden, of het eten wel lekker zou zijn, of Nederland wel schoon zou zijn en zo voort. Omdat ik altijd erg wagenziek word, had ik er medicijnen voor gekocht. Ofschoon ik dacht dat ik dit had meegenomen, bleek later dat het medicijnen tegen hoofdpijn waren ... Maar ik werd niet wagenziek. Ik heb trouwens nog wel naar de medicijnen gezocht. Omdat ik ze echter niet in mijn tas vond, ging ik ervan uit dat ik ze thuis had gelaten. Toen het duidelijk werd dat ik het verkeerde medicijn had meegenomen, barstten we allen in lachen uit. Tijdens de lange reis kreeg ik last van een jetlag en kon in de kleine ruimte nauwelijks slapen. Resultaat daarvan was dat ik behoorlijk nekpijn kreeg. Nadat we waren gearriveerd, bleek het een heel mooie plaats te zijn. Het was als in een droom. De gebouwen,zoals huizen, waren ook heel lieflijk. Mijn gastgezin bestond uit de ouders, een dochter van 19, een zoon van 14 en nog een dochtertje van 11. Ik werd heel aardig behandeld. Mijn verjaardag is op 27 augustus en ik was heel blij dat ik ook cadeautjes van mijn gastgezin kreeg. We hadden iedere dag een optreden en de Nederlanders waren heel enthousiast. Zij gaan 's avonds laat naar bed en staan weer vroeg op. Aya Tamura Na afloop van alles. Op deze reis ben ik wel heel moe geworden. Ik denk dat het resultaat van ons optreden waarschijnlijk wel een succes is geweest. Ook denk ik dat ik persoonlijk succesvol was, alhoewel ik wel een kleine fout maakte tijdens de dans. Ondanks de vermoeidheid is mijn eerste reis naar het buitenland een goede herinnering geworden. Ofschoon we niet met elkaar konden praten, konden we toch via gebaren met elkaar communiceren. Kijkend naar de expressie gedurende gesprekken kon ik wel begrijpen of men over een plezierig dan wel een minder plezierig iets sprak. Ik vond dat de hersenen van Nederlanders goed werken. Ook wat het tellen betreft. Dat bemerkte ik in de winkels en supermarkten. Ik wil dat mijn hersenen zo snel zullen gaan werken als die van Nederlanders. Wanneer ik volwassen word en op zekere dag weer naar Nederland zal gaan, dan zou ik me anders willen voelen als dat ik nu deed in mijn kindertijd. Na de tranen bij het afscheid, ging het terug naar Shunan-City. Met in de bagage: het geoogste succes en vele herinneringen. TOT  ZIENS ! SAYONARA !  Terug naar hoofdartikel © 2009 Trankiel